بهرام رادان: روزی که فکر کردی یکی رو از ته دل دوست داری ولش نکن ...
ممکنه دوباره تکرار نشه ... آدم وقتی تو سن و سال توئه فکر میکنه همیشه
براش پیش مییاد ... باید ده پونزده سال بگذره که بفهمی همون یه بار
بوده ... که حالِت با چیز دیگهای خوب نمیشه ... ..
پل چوبی - مهدی کرم پور
ریشو می بینی، می ترسی ...
لباس روی شلوار می بینی، می ترسی ...
ژیگول می بینی، می ترسی ...
ماشین مدل بالا از کنارت رد می شه تو خیابون، می ترسی ...
ماشین قراضه رد می شه، می ترسی ...
موتوری با اون نگاه کثیفش از کنارت ویراژ می ده، می ترسی ...
کنار خیابون یه پیرمرد نشسته تو سایه درخت و با همون عینک ته استکانیت نگاهت می کنه که باد بزنه و مانتوت کمی بره کنار، می ترسی ...
کنار خیابون یه دسته مرد وایستادن و مثل گرگ نیگات می کنن، می ترسی ...
سوار تاکسی و کرایه ایی هم بخوای بشی،حتی اگه جلو هم بخوای بشینی که راحتتر باشی، می ترسی ...
مانتوی روشن بپوشی بیای تو خیابون از نگاه مردا که دنبال رد لباس زیرمانتوت هستن، می ترسی ...
عینک آفتابی می زنی میای تو خیابون از نگاههایی که دنبال چشمهای اون زیر هستن، می ترسی ...
با دوستات می ری بیرون تو کافی شاپ که باید دود سیگار بخوری اگرم بری پارک، از مردهای بیکار پارک، می ترسی ...
از پدری که دست پسر کوچکش رو گرفته و از کنارت رد می شه و تیکه ایی بارت می کنه و به پسرش نگاه می کنه و می خنده!!!! از هر دوشون، می ترسی ...
از مردی با ظاهر معمولی که کنار خیابون به ظاهر داره با موبایلش صحبت می کنه اما هربار که زنی از کنارش رد می شه حرفهای زشت و کریهی می زنه و تو خیالش با همه ( که فرقی نمی کنه زنی چادری باشه، کسی باشه با لباس های کار یا دختری دیگر) عقده های جنسیش رو خالی می کنه ...
که نه فقط از نگاه که حتی از متلک ها و حرفهای کریهی که باید بشنوی و فقط رد بشی و فرار کنی از این آدمها، می ترسی ...
از نگاه آدمها تو پمپ بنزین، ترافیک، گشت ارشاد و و و و می ترسی ...
از آدمهایی که ظاهری عادی دارن اما کلی عقده های روانی و جنسی توشون جمع شده و حتی با شخصیتترینشون هم تو موقعیتش قرار بگیرن این عقده ها رو می خوان تسکین بدن و دست به وحشیانه ترین اعمال بزنن، می ترسی ... که آوازه غیرت و ناموس پرستیشون دنیا را کر کرده است اما چند نفره به یک زن بیگناه حمله می کنن، می ترسی ...
ترس ترس ترس ... کابوس های روزانه و شبانه آدمهایی شده که می خوان فقط کنار دیگران تو جامعه زندگی کنن ....
قويترين آدم جهان اون نيست که دويست و پنجاه کيلو رو يه ضرب ميزنه ...
قويترين آدم جهان زن ايرانيه که با وجود تجاوز فردی و گروهی و اسيد پاشی و گشت ارشاد و مزاحم هاى خيابونی و زور گيری و قتل و هزار خطر ديگه هنوزم تو اين مملکت درس ميخونه ، ورزش ميکنه ، رانندگى ميکنه ، کار ميکنه ، عاشق ميشه ، أعتماد ميکنه ، مادر ميشه و به بچه اش ياد ميده آدم باشه...
****
بغض گلومو گرفت وقتی خوندم این متن رو... دوست داشتم اش... از وبلاگ تلخ مثل عسل
http://talkhmesleasal.blogfa.com/
هر ساله شرکت Petzl منطقه ای را برای گردهمایی سنگنوردان تمام دنیا انتخاب میکند و سال 2011 منطقه بی نظیر Getu در چین میزبان این همایش بود.
در این برنامه حدود 900 سنگنورد به همراه عکاسان و خبرنگاران و نمایندگان شرکت Petzl از تمام کشورها حضور داشتند . من( مریم علی خانی ) و مائده مختاری سنگنوردان ایرانی بودیم که در این Rocktripشرکت داشتیم.
3 روز سنگنوردی در Getu فرصت بسیار مناسبی برای ما بود تا بتوانیم در کنار بهترین سنگنودران دنیا سنگنوردی کنیم و روی مسیرهای متنوع با درجات مختلف تواناییهای خودمان را ارزیابی کنیم .
روز اول در منطقه Big arc سنگنوردی کردیم .دو مسیر با درجه 6bو6cصعود کردم و روی 3 مسیر دیگر با درجه 7b و7cتلاش کردیم.
روز دوم همراه دوستان جدیدمان به منطقه Oliver's crag رفتیم و روی 5 مسیر با درجه های 7a تا 7c تلاش کردیم که در آنجا من توانستم یک مسیر با درجه 7c صعود کنم.
روز سوم هم در کنار دوستان ایتالیایی و فرانسوی مان درمنطقه Buda caveسنگنوردی کردیم.
این مسافرت تجربه فوق العادهای برای ما بود نه تنها بخاطر سنگنوردی بلکه بخاطر آشنا شدن با آدمهایی که به واسطه دوست داشتن سنگنوردی مانند ما فکر میکردند مانند ما احساس میکردند و زندگی میکردند اگرچه متعلق به سرزمین دیگری بودند.
امیدوارم که این تجربه برای من و مائده و تمام کسانی که به سنگنوردی علاقه مندند و سنگنوردی را روشی برای بهتر تلاش کردن و بهتر دیدن و بهتر زندگی کردن میدانند بار دیگراتفاق بیافتد.
از سمت راست:مریم علیخانی و مائده مختاری
پس نوشت :
۱- این مطلب از وبلاگ خاک خوب نوشته پرستو ابریشمی به آدرس http://khak-e-khoob.blogfa.com/ برداشته شده است .
۲- وقتی گزارش برنامه گزارش برنامه 2011 Rocktrip Petzl که تازه توسط یکی از روشن فکر ترین مسئولین فدراسیون نوشته شده بود رو تو فصل نامه کوه خوندم همش منتظر بودم برسه به اسم مریم و مائده... منتظر بودم ببینم چه طور ازشون یاد شده...اما هیچی تو اون گزارش راجع به حضور و درخشش این دو نفر نوشته نشده بود...حتی اسمشون... حتی اینکه ۲ تا دختر از ایران با هزینه شخصی تو این برنامه شرکت کردند... هیچی... واقعا از اینکه صعود نفرات ایرانی که در قالب یک تیم غیر فدراسیونی میروند و میدرخشند به همین راحتی نادیده گرفته میشه متاسفم... کجا داریم زندگی میکنیم... دیروز بعد تمرین با مهسا حرف زدم ... به جای تمرکز رو مسابقه اش هنوز درگیر مسائل مالی برای اعزامشه ...واقعا که خانه از پای بست ویران است...
۳-مرسی پرستو... مرسی مریم...مرسی مائده ... مرسی مهسا....
اساسا وقتی یه مدت طولانی یه کاری انجام نداده باشی انجام دادن دوبا ره اش خیلی سخت میشه...حالا میخواد دوباره دیدن یه دوست قدیمی باشه..دوباره عاشق شدن .. دوباره تمرین کردن...دوباره درس خوندن...یا دوباره تو وبلاگ نوشتن...
یا شاید من این طوری ام !
اما واقعا سخته که بنویسم... قبل از سفر تصمیم گرفتم بنویسم... رفتم و برگشتم و هنوز هیچی ننوشتم!
به هر حال دارم تلاشمو میکنم
فعلا با یه شعر از " گروس عبدالملکیان " شروع میکنم..
" صدای قلبم نیست...
صدای پای تو است
که شب ها در سینه ام راه میروی...
میدوی...
کافی است کمی خسته شوی...
کافی است بایستی...."
***
سکانس آخر:
احساس میکنم برای مدت "نمیدانم چقدر" نمیخواهم اینجا چیزی بنویسم... احساس ها به واژه تبدیل نمیشوند ... اصلا هیچ چیز به چیز دیگری تبدیل نمیشود...
احساس میکنم حالا آنقدر آرام شده ام که یکبار از اول همه چیز را چک کنم...افلاطون میگوید "re-discovered life " ... فرقی نمیکند... چه re-check life من... چه re-discover life افلاطون... مهم این است که درست زندگی کنیم... با هر ایدئولژی ...با هر دین ...هر طرز فکر...
مهم نیست روشمان چه اسمی داشته باشد...مهم این است که با آن روش آرامش داشته باشیم...که شاد باشیم... که دوست داشته باشیم... که کنار کسانی باشیم که دوستشان داریم...که شجاعت داشته باشیم طوری زندگی کنیم که واقعا میخواهیم...که شجاعت داشته باشیم کنار کسانی باشیم که واقعا میخواهیم...از دست دادن آدم ها سخت است...سخت تر وقتی اصلا انتظارش را نداریم....
اما درس بزرگ این کلاس سخت برای من این بود که معلوم نیست...واقعا معلوم
نیست چقدر فرصت دارم...
و حالا که معلوم نیست چقدر مانده از من... و از بقیه دنیا... انتخاب
میکنم که آنطوری باشد که من میخواهم... کنار کسانی باشد که من میخواهم...
جایی باشد که من میخواهم....
که انتخاب میکنم دست های مادر بزرگ 84 ساله ام را بگیرم... صورتش را
نوازش کنم ..ببوسمش و موهاش را ببافم و بگزارم تا برایم قصه بگوید...به
جای اینکه کنار کسانی باشم که نه در روز های سختم کنارم بودند و نه در
روز های شادی ام...
که انتخاب کنم.... که همه زندگی انتخاب است...که لحظه لحظه انتخاب است...
در کل همیشه سال که به شهریور میرسد بیشتر فکر میکنم...بیشتر احساس میکنم ....برای من شهریور بیشتر از بقیه ماه ها عمق دارد... حتی بیشتر از همه سال...
اولین باری که اینجا مطلبی نوشتم نزدیک جشن تولدم بود... و حالا هم نزدیک جشن تولدم ...
بابت اینکه این چند سال نوشته هایم را دنبال کردید متشکرم...
شاد باشید*
***
پس نوشت:
بگذار باران ببارد به خاطره ات...
بارون............آخ جون***بارون دوست دارم****
