تک تک ستارهها خاموش شدند...
من مانده ام و یاد تو و این جنون قدیمی...
قلبم منظم نمیتپد...
و هر بار از خیسی صورتم میفهمم که از قلبم گذشته ای...
حساب روز ها را از دست داده ام...
حساب ماه ها را... سال ها را...
اینجا پرنده ها هنوز پرواز میکنند...
خورشید با سرسختی عجیب پنج میلیارد ساله اش هنوز هم هر صبح طلوع میکند...
ابر ها شکل میگیرند...
و کوه ها به منظره میلیارد ها سال بی تغییر رو به رو خیره مانده اند...
آه..
ببین...
اینجا هیچ چیز عوض نشده...
جز موهای من که کوتاهشان کرده ام... و دست هام که به سختی سنگ...
تا شبیه هیچ معشوقه ای نباشم...
تا رد هیچ نگاهی در ادامه گام هام ادامه نیابد...
هیچ....
بهار رفته است...
تابستان رفته است...
و پاییز در تقویمم تعلل میکند...
این بغض کهنه را در حافظه چقدر ابر باید ببارم...؟
و به اندازه چند آسمان تاوان پس دهم...؟
بس نیست....؟
چیزی در قلبم تیر میکشد...
پائیز هر سال
کوچه ها را از برگهای طلایی پر میکند...
ذهن تقویمم را از تو ...
و چشم هام را از اشک...
و تو در فضایی غریب
هر ثانیه میلیون ها کیلومتر از این ستاره دنباله دار دور میشوی...
ستاره ای که مدارش را حول تنها ترین سیاه چاله جهان تکرار میکند...
در آسمانی nبعدی
که حتی صدای پای عبور شهابی هم سکوتش را نمیشکند
حول خودم میگردم.....
آسمان شکوهش را از دست داده است...
ببین:
لاشخور ها هم پرواز میکنند....
و عقاب های قدیمی بیهوده میکوشند شکوه پرواز را حفظ کرده باشند...
زمین شکوهش را از دست داده است...
ببین:
کفتار ها هم همین جا زندگی میکنند...
و انسان هنوز بیهوده میکوشند شکوه زیستن را حفظ کرده باشد...
و
عشق
شکوهش را از دست داده است...
ببین:
آدم های کوچه بازار هم عاشق میشوند...
و من
هنوز بیهوده میکوشم شکوه خاطره تو را حفظ کرده باشم...
برای چه؟...
هیچ چیز باقی نمانده است...
حتی صدای تو..... طعم دستانت.... و آن چند قطره اشک...
در مقابل جهان زانو زدم
تا شمشیر اسطوره ای اش را
بر شانه ام بگذارد...
در مقام بلند عشق....
چشمانم را بستم... تا حس کنم لحظه به لحظه لذت بزرگ این دگردیسی را...
و
چشم باز کردم...
بعد از سال ها سال...
بهت زده از جا ماندن
یک شمشیر پلاستیکی....
بازیچه بچه های خیابانی....
بر شانه ام...
و پوزخند تلخ زمان....
دیگر هیچ چیز باقی نمانده است....
جز ضربان نا منظم قلبم...
و نا آرامی این چشم های همیشه گریزان...
و
انبوه موهای تابدار سیاهم...
بریده...
بریده...
در باد می وزند.......
۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸
پس نوشت:
به:
-- ای خدا من کی تایپ یاد میگیرم؟ خیلی سخته...نیست؟!
--ندا...مرسی....
--شیما--قوی باش دختر..قوی...
--هم طناب .. نوشتم دیگه !
--انسیه...دیدی قولم قوله...نوشتم گلکم...
--مریم...دلم هزار تا برات تنگ رفته...شعر بگو دیگه...منتظرم ...
--فروز...مرسی پرنده...
--لاله/رهام---مرسی که این همه خوبین...
--به خودم:
تو رو خدا این دفعه یه متن ادبی کوتاه تر بنویس! تایپش سخته خود خوبم!!
