ریشه در آسمان...

zohrekhani — Mon, 28 Dec 2009 18:35:40 GMT

دردا....

دردا...

دردا و دریغا وطن من...وطن من....

zohrekhani — Mon, 28 Dec 2009 07:46:05 GMT

Nine deaths in bloody clashes at Ashura mourning ceremony in Tehran

It was meant to be an event when Iranians unite to honour one of Shia Islam's most revered martyrs. Instead, it turned into a day of bloodshed that left at least nine people dead, many more injured and the country facing a potentially unbridgeable political divide amid an escalating cycle of violence.

The Shia mourning ceremony of Ashura became a confrontation between Iran's torn political factions when the government unleashed a furious crackdown on pro-opposition protesters that included orders to open fire.

Witnesses were still reporting the sounds of gunfire in Tehran last night after a day in which at least five protesters in the city were killed and many more injured in the most violent clashes between opposition supporters and security forces in months. Four more were killed in the northern city of Tabriz, a stronghold of the reformist leader, Mir Hossein Mousavi, whose nephew was among those reportedly shot dead in Tehran.

More than 300 arrests were confirmed, amid reports of violent clashes in cities and towns across Iran.

In a departure from previous incidents, opposition demonstrators retaliated furiously against the security forces. Eyewitnesses described how many officers were attacked and stripped of their uniforms and beaten with their own batons. A video posted on YouTube showed one security agent being surrounded by an angry crowd while other footage showed a police officer with a bloody head wound after being mobbed.

Plumes of smoke billowed above Tehran after numerous police cars and motorcycles were set ablaze, and the city's main boulevards were covered in stones that had been used as missiles.

Security forces opened fire on demonstrators gathered in some of the city centre's main squares and thoroughfares after failing to disperse crowds with tear-gas and warning shots.

"When people started attacking them, the forces were ordered to kneel, take aim and shoot at people directly," said one witness, Muhammad, 25, an economics student. "We were on Kolaj bridge and people started attacking. The security forces began shooting at people. I saw one guy with his brains blown out."

The clashes came after Iran's opposition Green Movement decided to use Ashura – commemorating the killing of Imam Hussein, grandson of the Prophet Muhammad, at Kerbala in 680AD – as a pretext for demonstrations.

Officials had warned that any show of defiance would be met with a severe crackdown and put hospitals and emergency services on alert for major casualties.

Many of those injured in the clashes were not taken to hospital for fear that the security forces would arrest them there.

By authorising the use of lethal force on one of Shia Islam's holiest days, the Islamic regime may have fatally undermined its claim to be the protector of Iran's religious traditions. Islamic teaching deems warfare and spilling blood to be haram, or forbidden, during the current Islamic month of Muharram.

The deaths also pave the way for a cycle of mourning ceremonies which look likely to lead to further violence. A similar succession of mourning events undermined the Shah's regime in 1978 and led to the Islamic revolution.

Police described the deaths as suspicious and denied that orders had been given to open fire. Iran's deputy police chief, Ahmad Reza Radan, said only one person had been shot, but not by police. Two others had died in a car accident while another fell off a bridge, he claimed.

The reformist website Rah-e Sabz, citing eyewitnesses, reported that some members of the security forces had mutinied and argued fiercely with their commanders over the shooting orders. One was said to have been slapped by his commander and threatened with a military tribunal after telling him: "I will never kill my compatriots."

The shootings threaten to further undermine the standing of Iran's supreme leader, Ayatollah Ali Khamenei, who had already replaced President Mahmoud Ahmadinejad as the target of the opposition's wrath.

Protesters yesterday chanted: "Khamenei is a murderer, his leadership is illegitimate." Equally damaging were slogans that tied him to the rape allegations levelled by opposition activists, who say they were subject to brutal sexual assaults in prison after being detained in the wake of last June's bitterly disputed presidential election, won by Ahmadinejad.

Hossein Bastani, an Iranian political analyst based in France, said yesterday's events had driven the Islamic regime closer to collapse. "Everybody is now convinced that the Islamic regime cannot continue like this," he said. "I think we will see a very important change in the political system of Iran. Nobody can say when, whether it will be in two weeks, two months or one year. But everyone knows this regime is far weaker than to be able to survive. Because of the behaviour of Khamenei and Ahmadinejad, most Iranians are now in favour of some sort of regime change."

The semi-official news agency Fars, closely linked to the revolutionary guards, said the clashes had been caused by Mousavi's supporters, who had "followed the call of the foreign media". It accused "deceived hooligans" of setting fire to the Qur'an and "disrespecting" Ashura.

***

آن شیر کو؟ کجاست بلندای میهنم؟...

این گربه نشسته در انزوا منم؟.....

میگریم و صدا؟... نه... فقط ساکتم...همین...

جامانده روی صورت خیسم سه نقطه چین...

zohrekhani — Sun, 27 Dec 2009 15:04:58 GMT

وقتی که در صحنه حق علیه باطل در جامعه نیستی

هر جا می خواهی باش...

دیگر چه فرقی دارد ؟...

"دکترعلی شریعتی"

zohrekhani — Tue, 22 Dec 2009 15:25:04 GMT

یلدا

پیشینهٔ جشن

یلدا و جشن‌هایی که در این شب برگزار می‌شود، یک سنت باستانی است. مردم عهود دور و گذشته، که کشاورزی، بنیان زندگی آنان را تشکیل میداد و در طول سال با سپری شدن فصول و تضادهای طبیعی خوی داشتند، بر اثر تجربه و گذشت زمان با گردش خورشید و تغییر فصول و بلندی و کوتاهی روز و شب و جهت و حرکت و قرار ستارگان آشنایی یافته و کارها و فعالیتهایشان را بر اثر آن تنظیم میکردند. آنان ملاحظه میکردند که در بعضی ایام و فصول روزها بسیار بلند میشود و در نتیجه در آن روزها، آنان از روشنی و نور خورشید بیشتر میتوانستند استفاده کنند. این اعتقاد برایشان پیدا شد که نور و روشنایی و تابش خورشید مظاهر نیک و موافق بوده و با تاریکی و ظلمت شب در نبرد و کشمکش‌اند. بدین سان مردم دوران باستان و از جمله اقوام آریایی، از هند و ایرانی - هند و اروپایی، دریافتند که کوتاه‌ترین روزها، آخرین روز پاییز و شب اول زمستان است و بلافاصله پس از آن روزها به تدریج بلندتر و شبها کوتاهتر میشوند، به همین جهت آنرا شب زایش خورشید نامیده و آنرا آغاز سال قرار دادند.^[۱] به همین خاطر در دوران کهن فرهنگ اوستایی، سال با فصل سرد شروع میشد و در اوستا، واژه Sareda, Saredha «سَرِدَ» یا «سَرِذَ» که مفهوم «سال» را افاده میکند، خود به معنای «سرد» است و این به معنی بشارت پیروزی اورمزد بر اهریمن و روشنی بر تاریکی است.^[۲] در آثارالباقیه ابوریحان بیرونی ، ص 255، از روز اول دی ماه، با عنوان «خور» نیز یاد شده است و در قانون مسعودی نسخه موزه بریتانی لندن، «خُره روز» ثبت شده، اگرچه در بعضی مآخذ دیگر «خرم روز» نامیده شده است.^[۳] در برهان قاطع ذیل واژه «یلدا» چنین آمده است:

«یلدا شب اول زمستان و شب آخر پاییز است که اول جَدی و آخر قوس باشد و آن درازترین شب‌هاست در تمام سال و در آن شب و یا نزدیک به آن شب، آفتاب به برج جدی تحویل می‌کند و گویند آن شب به غایت شوم و نامبارک می‌باشد و بعضی گفته‌اند شب یلدا یازدهم جدی است.»^[۴]

تاریکی نماینده اهریمن بود و چون در طولانی ترین شب سال، تاریکی اهریمنی بیشتر می‌پاید، این شب برای ایرانیان نحس بود و چون فرا میرسید، آتش می‌افروختند تا تاریکی و عاملان اهریمنی و شیطانی نابود شده و بگریزند، مردم گرد هم جمع شده و شب را با خوردن، نوشیدن، شادی و پایکوبی و گفتگو به سر می‌آوردند و خوانی ویژه میگستردند، هرآنچه میوه تازه فصل که نگاهداری شده بود و میوه‌های خشک در سفره مینهادند. سفره شب یلدا، «میَزد» Myazd نام داشت و شامل میوه های تر و خشک، نیز آجیل یا به اصطلاح زرتشتیان، «لُرک» Lork که از لوازم این جشن و ولیمه بود، به افتخار و ویژگی «اورمزد» و «مهر» یا خورشید برگزار میشد.^[۵] در آیین‎های ایران باستان برای هر مراسم جشن و سرور آیینی، خوانی می‌گستردند که بر آن افزون بر آلات و ادوات نیایش، مانند آتشدان، عطردان، بخوردان، برسم و غیره، برآورده‎ها و فرآورده‎های خوردنی فصل و خوراک‎های گوناگون، خوراک مقدس مانند «میزد» نیز نهاده میشد.

ایرانیان گاه شب یلدا را تا دمیدن پرتو پگاه در دامنهٔ کوه‌های البرز به انتظار باززاییده‌شدن خورشید می‌نشستند. برخی در مهرابه‌ها (نیایشگاه‌های پیروان آیین مهر) به نیایش مشغول می‌شدند تا پیروزی مهر و شکست اهریمن را از خداوند طلب کنند و شبهنگام دعایی به نام «نی ید» را می‌خوانند که دعای شکرانه نعمت بوده‌است. روز پس از شب یلدا (یکم دی ماه) را خورروز (روز خورشید) و دی گان؛ می‌خواندند و به استراحت می‌پرداختند و تعطیل عمومی بود (خرمدینان، این روز را خرم روز یا خره روز می‌نامیدند). در این روز عمدتاً به این لحاظ از کار دست می‌کشیدند که نمی‌خواستند احیاناً مرتکب بدی کردن شوند که آیین مهر ارتکاب هر کار بد کوچک را در روز تولد خورشید گناهی بسیار بزرگ می‌شمرد.

ریشه واژه یلدا

واژه «یلدا» واژه ایست برگرفته از زبان سریانی (که از لهجه‌های متداول زبان «آرامی» است) به معنای تولد. زبان «آرامی» یکی از زبان‌های رایج در منطقه خاورمیانه بوده است. (برخی بر این عقیده اند که این واژه در زمان ساسانیان که خطوط الفبا از راست به چپ نوشته می‌شده، وارد زبان پارسی شده است).

تأثیر یلدا در جشن‌های دیگر اقوام

امروزه محققان معتقدند که مسیحیت غربی چارچوب اصلی خود را که به این دین پایداری و شکل بخشیده به مذاهب پیش از مسیحیت روم باستان از جمله میترایسم مدیون است و برای نمونه تقویم کلیساها، بسیاری از بقایای مراسم و جشنهای پیش از مسیحیت بخصوص کریسمس را در خود نگاه داشته‌است و کریسمس به عنوان آمیز‌ه‌ای از جشنهای ساتورنالیا و زایش میترا در روم باستان در زمان قرن چهارم میلادی با رسمی شدن آیین مسیحیت و به فرمان کنستانتین به عنوان زادروز رسمی مسیح در نظر گرفته شد.^[۶] هنگام توسعهٔ آیین‌های رازآمیز در اروپا و سرزمینهای تحت فرمانروایی امپراطوری روم و پیش از از پذیرفتن آیین مسیحیت، رومیان هر ساله در روز 17 دسامبر در جشنی به نام ساتورنالیا به سیاره کیوان (ساترن)، ایزد باستانی زراعت، احترام مینهادند. این جشن تا هفت روز ادامه میافت و انقلاب زمستانی را شامل می‌گردید. از آنجا که رومیان از گاهشماری یولیانی در محاسبات خود استفاده مینموند روز انقلاب زمستانی به جای 21 یا 22 دسامبر حدوداً در 25 دسامبر واقع می‌شد. هنگام عید ساتورنالیا، رومی‌ها اقدام به برپاداشتن جشن و سرور، به تعویق انداختن کسب و کار و منازعات، هدیه دادن به همدیگر و آزادکردن موقتی برده‌ها مینمودند. همچنین آیین رازآمیز میترائیسم، بر پایه پرستش ایزد باستان ایران زمین، میترا در سرزمینهای تحت فرمانروایی روم باستان اشاعه زیادی یافته بود و بسیاری از رومیان، رویداد بلندتر شدن روزها به دنبال انقلاب زمستانی را با شرکت کردن در مراسمی به منظور بزرگداشت میترا، جشن می‌گرفتند. این جشنها و سایر مناسک تا روز اول ژانویه ادامه میافت که رومیان انرا روز ماه و سال جدید می‌دانستند. پس از استیلای مسیحیت در اروپا، آداب و رسوم آیین مهر که در زندگی مردم و به‌خصوص در میان رومیان نفوذ کرده بود هم‌چنان باقی ماند و با آمدن دین جدید رنگ نباخت. کلیسای کاتولیک روم روز 25 دسامبر را به عنوان زادروز مسیح برگزیند تا به مراسم پگانیسم در آن زمان معنا و مفهوم مسیحی بخشد. برای نمونه، کلیسا جشن زادروز میترا خدای نور و روشنایی را با جشن بزرگداشت زادروز عیسی که عهد جدید او را نور و روشنی جهان مینامد، جایگزین نمود تا از التقاط این دو مناسبت نفوذ بیشتری بر زندگی مردم داشته باشد و بزرگ‌ترین جشن آیین مهر را در خود حل کنند. اکنون کلیسای کلیسای ارامنه روز ششم ژانویه را که گفته می‌شود روز غسل تعمید مسیح می‌باشد را به عنوان روز میلاد مسیح جشن می‌گیرند.^[۷] تاریخدانان تاریخ دقیق زادروز عیسی را نمی‌دانند، اما مسیحیان با رجوع به اناجیل و با توجه به اشاره‌های آن به فصل زراعت و اعتدال هوا میلاد مسیح را در اعتدالین (بهار یا پاییز) واقع می‌دانند. فرانتس کومون، باستان‌شناس بلژیکی و موسس میتراپژوهی مدرن و دیگر میتراپژوهان همفکر او مفاهیم آیین میترایسم روم را کاملاً برگرفته از آیین مزدیسنا و ایزد ایرانی میترا (مهر) می‌دانند لیکن این ایده از دهه 1970 میلادی به بعد به شدت مورد نقد و بازبینی قرار گرفته است و اکنون به یکی از مسائل بسیار مجادله‌آمیز در زمینه پژوهش ادیان در دنیای روم و یونان باستان تبدیل گشته است.^[۸] با اینحال زادروز میترا در آیین باستان مهر در ایران زمین مصادف با شب یلدا و انقلاب زمستانی در روز 21 یا 22 دسامبر بوده است و جشن زادروز میترا در آیین میتراییسم روم هم با انقلاب زمستانی مصادف بوده که به علت پیروی رومیان از گاهشماری یولیانی در 25 دسامبر واقع می‌شده است.

در حدود ۴۰۰۰ سال پیش در مصر باستان جشن «باززاییده‌شدن خورشید»، مصادف با شب چله، برگزار می‌شده‌است. مصریان در این هنگام از سال به مدت ۱۲ روز، به نشانهٔ ۱۲ ماه سال خورشیدی، به جشن و پای‌کوبی می‌پرداختند و پیروزی نور بر تاریکی را گرامی می‌داشتند. هم‌چنین از ۱۲ برگ نخل برای تزیین مکان برگزاری جشن استفاده می‌نمودند که نشانهٔ پایان سال و آغاز سال نو بوده‌است.
در یونان قدیم نیز، اولین روز زمستان روز بزرگ‌داشت خداوند خورشید بوده‌است و آن را خورشید شکست‌ ناپذیر، ناتالیس انویکتوس، می‌نامیدند(که از ریشهٔ کلمهٔ ناتال که در بالا اشاره شد برگرفته شده‌است و معنی اش، میلاد و تولد است). ریشه‌های یلدا در جشن دیگر مرسوم در یونان نیز باقی مانده‌است از مهم‌ترین این جشن‌های می‌توان به جشن ساتورن اشاره کرد.
در قسمت‌هایی از روسیهٔ جنوبی، هم‌اکنون جشن‌های مشابهی به‌مناسبت چله برگزار می‌کنند. این آیین‌ها شباهت بسیاری با مراسم شب چله دارد. پختن نان شیرینی محلی به صورت موجودات زنده، بازی‌های محلی گوناگون، کشت و بذر پاشی به صورت تمثیلی و باز سازی مراسم کشت، پوشانیدن سطح کلبه با چربی، گذاشتن پوستین روی هره پنجره‌ها، آویختن پشم از سقف، پاشیدن گندم به محوطه حیاط، ترانه خوانی و رقص و آواز و مهم تر از همه قربانی کردن جانوران از آیین‌های ویژه این جشن بوده و هست. یکی دیگر از آیین‌های شب‌های جشن، فالگیری بود و پیشگویی رویدادهای احتمالی سال آینده. همین آیین‌ها در روستاهای ایران نیز کم و بیش به چشم می‌خورند که نشان از همانندی جشن یلدا در ایران و روسیه دارند.
یهودیان نیز در این شب جشنی با نام «ایلانوت» (جشن درخت) برگزار می‌کنند و با روشن‌کردن شمع به نیایش می‌پردازند.
آشوریان نیز در شب یلدا آجیل مشکل گشا می‌خورند و تا پاسی از شب را به شب نشینی و بگو بخند می‌گذرانند و در خانواده‌های تحصیل کرده آشوری تفال با دیوان حافظ نیز رواج دارد.
نخستین روز زمستان در نزد خرمدینانی که پیرو مزدک هستند نیز سخت گرامی و بزرگ دانسته می‌شود و از آن با نام «خرم روز» (خره روز) یاد می‌گردد و آیین‌هایی ویژه در آن روز برگذار می‌شود. این مراسم و نیز سالشماری آغاز زمستان هنوز در میان برخی اقوام دیده می‌شود که نمونه آن تقویم محلی پامیر و بدخشان (در شمال افغانستان و جنوب تاجیکستان) است.

جشن یلدا و عادات مرسوم در ایران

در آیین کهن، بنابر یک سنت دیرینه آیین مهر شاهان ایرانی در روز اول دی‌ماه تاج و تخت شاهی را بر زمین می‌گذاشتند و با جامه‌ای سپید به صحرا می‌رفتند و بر فرشی سپید می‌نشستند. دربان‌ها و نگهبانان کاخ شاهی و همهٔ برده‌ها و خدمت‌کاران در سطح شهر آزاد شده و به‌سان دیگران زندگی می‌کردند. رئیس و مرئوس، پادشاه و آحاد مردم همگی یکسان بودند(صحت این امر موکد نیست، شاید تنها افسانه باشد). جشن یلدا در ایران امروز نیز با گرد هم آمدن و شب‎نشینی اعضای خانواده و اقوام در کنار یکدیگر برگزار می‎شود. متل گویی که نوعی شعرخوانی و داستان خوانی است در قدیم اجرا می‌شده‌است به این صورت که خانواده‌ها در این شب گرد می‌آمدند و پیرتر‌ها برای همه قصه تعریف می‌کردند. آیین شب یلدا یا شب چله، خوردن آجیل مخصوص، هندوانه، انار و شیرینی و میوه‌های گوناگون است که همه جنبهٔ نمادی دارند و نشانهٔ برکت، تندرستی، فراوانی و شادکامی هستند، این میوه‌ها که اکثراً کثیر الدانه هستند، نوعی جادوی سرایتی محسوب می‌شوند که انسان‌ها با توسل به برکت خیزی و پر دانه بودن آنها، خودشان را نیز مانند آنها برکت خیز می‌کنند و نیروی باروی را در خویش افزایش می‌دهند و همچنین انار و هندوانه با رنگ سرخشان نمایندگانی از خورشیدند در شب. در این شب هم مثل جشن تیرگان، فال گرفتن از کتاب حافظ مرسوم است. حاضران با انتخاب و شکستن گردو از روی پوکی و یا پُری آن، آینده‌گویی می‌کنند.
در خطهٔ شمال و آذربایجان رسم بر این است که در این شب خوانچه‌ای تزیین شده به خانهٔ تازه‌عروس یا نامزد خانواده بفرستند. مردم آذربایجان در سینی خود هندوانه‌ها را تزئین می‌کنند و شال‌های قرمزی را اطرافش می‌گذارند. درحالی که مردم شمال یک ماهی بزرگ را تزئین می‌کنند و به خانهٔ عروس می‌برند.
سفرهٔ مردم شیراز مثل سفرهٔ نوروز رنگین است. مرکبات و هندوانه برای سرد مزاج‌ها و خرما و رنگینک برای گرم مزاج‌ها موجود است. حافظ‌خوانی جزو جدانشدنی مراسم این شب برای شیرازی‌هاست. البته خواندن حافظ در این شب نه تنها در شیراز مرسوم است، بلکه رسم کلی چله‌نشینان شده‌است.
همدانی‌ها فالی می‌گیرند با نام فال سوزن. همه دور تا دور اتاق می‌نشینند و پیرزنی به طور پیاپی شعر می‌خواند. دختر بچه‌ای پس از اتمام هر شعر بر یک پارچه نبریده و آب ندیده سوزن می‌زند و مهمان‌ها بنا به ترتیبی که نشسته‌اند شعرهای پیرزن را فال خود می‌دانند. همچنین در مناطق دیگر همدان تنقلاتی که مناسب با آب و هوای آن منطقه‌است در این شب خورده می‌شود. در تویسرکان و ملایر، گردو و کشمش و مِیز نیز خورده می‌شود که از معمولترین خوراکی‌های موجود در ابن استان هاست.
در شهرهای خراسان خواندن شاهنامهٔ فردوسی در این شب مرسوم است.
در اردبیل رسم است که مردم، چله بزرگ را قسم می‌دهند که زیاد سخت نگیرد و معمولاً گندم برشته (قورقا) و هندوانه و سبزه و مغز گردو و نخودچی و کشمش می‌خورند.
در گیلان هندوانه را حتما فراهم می‌کنند و معتقدند که هر کس در شب چله هندوانه بخورد در تابستان احساس تشنگی نمی‌کند و در زمستان سرما را حس نخواهد کرد. «آوکونوس» یکی دیگر از خوردنی هایی است که در این منطقه در شب یلدا رواج دارد و به روش خاصی تهیه می‌شود. در فصل پاییز، ازگیل خام را در خمره می‌ریزند، خمره را پر از آب می‌کنند و کمی نمک هم به آن می‌افزایند و در خم را می‌بندند و در گوشه‌ای خارج از هوای گرم اطاق می‌گذارند. ازگیل سفت و خام، پس از مدتی پخته و آبدار و خوشمزه می‌شود. آوکونوس در اغلب خانه‌های گیلان تا بهار آینده یافت می‌شود و هر وقت هوس کنند ازگیل تر و تازه و پخته و رسیده و خوشمزه را از خم بیرون می‌آورند و آن را با گلپر و نمک در سینه کش آفتاب می‌خورند.(آو= آب و کونوس = ازگیل)
مردم کرمان تا سحر انتظار می‌کشند تا از قارون افسانه‌ای استقبال کنند. قارون در لباس هیزم شکن برای خانواده‌های فقیر تکه‌های چوب می‌آورد. این چوب‌ها به طلا تبدیل می‌شوند و برای آن خانواده، ثروت و برکت به همراه می‌آورند.

zohrekhani — Sun, 20 Dec 2009 18:26:19 GMT

گاهی وقت ها تنها چیزی که از همه دنیا میخوام اینه که یه جای آروم قدم بزنم...

کنار دوستی که منو جدای از همه شرایط وچهارچوبها بشناسه...

کنار یه نفر مثل تو...ندای عزیزم...

مرسی رفیق...

zohrekhani — Sat, 19 Dec 2009 14:48:02 GMT

سهراب نیستم و پدرم تهمتن نبود.اما زخمی در پهلو دارم.زخمی که به دشنه ای تیز ٬پدر برایم به یادگار گذاشته است.

هزار سال است که از زخم پهلوی من خون می چکد و من نوشدارو ندارم.پدرم وصیت کرده است که هرگز برای نوشدارو ٬برابر هیچ کی کاووسی٬ گردن کج نکنم و گفته است که زخم در پهلو و تیر در گرده ٬خوشتر تا طلب نوشدارو از ناکسان و کسان .زیرا درد است که مرد ٬می زاید و زخم است که انسان می آفریند.پدرم گفته است :قدر هر آدمی به عمق زخمهای اوست.پس زخمهایت را گرامی دار .زخمهای کوچک را نوشدارویی اندک بس است تو اما در پی زخمی بزرگ باش که نوشدارویی شگفت بخواهد:وهیچ نوشدارویی ٬شگفت تر از عشق نیست .و نوشداروی عشق تنها در دستان اوست.

او که نامش خداوند است .

پدرم گفته بود که عشق شریف است و شگفت است و معجزه گر.

اما نگفته بود که عشق چقدر نمکین است و نگفته بود او که نوشدارو دارد ٬دستهایش این همه از نمک عشق پر است و نگفته بود که او هرکه را دوست تر دارد٬ بر زخمش از نمک عشق بیشتر می پاشد!

زخمی بر پهلویم است و خون می چکد و خدا نمک می پاشد.من پیچ می خورم و تاب می خورم و دیگران گمانشان که می رقصم !من این پیچ وتاب را و این رقص خونین را دوست دارمزیرا به یادم می آورد که سنگ نیستم ٬ چوب نیستم٬ خشت وخاک نیستم ٬که انسانم .....

پدرم وصیت کرده است و گفته است :از جانت دست بردار٬از زخمت اما نه٬زیرا اگر زخمی نباشد٬دردی نیست و اگر دردی نباشد در پی نوشدارو نخواهی بود واگر در پی نوشدارو نباشی عاشق نخواهی شد و عاشق اگر نباشی ٬خدایی نخواهی داشت....

دست بر زخم می گذارم و گرامی اش می دارم که این زخم عشق است و عشق میراث پدر است.میراث پدر علیه السلام!

" عرفان نظر آهاری"

***

پس نوشت: از ازل ایل و تبارم همه عاشق بودند...

سخت دلبسته این ایل و تبارم...چه کنم؟...

zohrekhani — Fri, 18 Dec 2009 06:32:21 GMT

A mountain of stone,

a door of steel

Can't stand in my way, I'd go on

Brutal machines,

unbending laws

Can't slow me down, I'd go on

I've learned how to deal and when to fight

I know what's real, I know what's right

I'm not afraid,

a wounded dove

I can be tender in a world so tough

I'm sure I could face the bitter cold

But

...life without you..., I don't know

The winds of the heart can blow me down

But I get right up and I stand my ground

I've tasted fear, my share of pain

The wasted tears of love in vain

I've held you tight, pushed you away

Now with all my might I beg you to stay

I'm sure I could face the bitter cold
But life without you, I don't know
....

I know what I want, I know what I need

But there's just one thing I must believe

Deep in the night by a dying flame

You will be there when I call your name

I'm sure I could face the bitter cold

But life without you

, I don't know

I don't know
I don't know
I don't know
I don't know

....

zohrekhani — Wed, 09 Dec 2009 05:15:18 GMT

مرغ چون از زمین بالاتر پرد..

اگر چه به آسمان نرسد..

چنان باشد که از دام دور شود..

باری چون پای از دام تعلق خاک میرهد

منعی برای پروازش نمی ماند..

هرچند نیل به اوج تعالی در گرو شوق.. و همت... او میماند..

از کتاب پله پله تا ملاقات خدا

دکتر عبد الحسین زرین کوب

****

پس نوشت:

در خواب های من جه میکنی...؟

بگذار برف ببارد به خاطره ات...

بگذار زندگی کنم...

****

zohrekhani — Mon, 07 Dec 2009 18:45:18 GMT

برای نوشتن بهانه ای ندارم...زندگی ام شده درس..ورزش..درس..ورزش..درس..

بین این همه برنامه ریزی و پروژه و تمرین گاهی روز ها میگذره که حتی صدای خودم رو هم نمیشنوم...

دو هفته پیش پلور بودیم > برای کلاس کار آموزی غار نوردی.. دماوند جلوی چشمام بود چهار روز...

دماوند عزیز...

مسول قرارگاه از پروژه جاده دماوند گفت...

واقعا ما کجا داریم زندگی میکنیم؟ واقعا چند تا وطن فروش تو این مملکت صاحب قدرت هستن؟

میراث های ملی مون به بهای حقارت یه مشت خائن دارن از دست میرن...

امسال نتونستن این جاده رو بسازن...سال آینده چی؟...

به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده خود را...

قصیده دماوند ملک الشعرا رو دوست دارم...به خصوص بعضی بیت هاش رو... بهار در يادداشتهاش راجع به اين قصيده نوشته:" در سال 1301 شمسي گفته شد، در اين سال هرج و مرج قلمي و اجتماعي و هتاكي‌ها و آزار وطن‌خواهان و سستي كار دولت مركزي بروز كرده بود. اين قصيده در زير تأثير آن معاني در تهران گفته شده و پايتخت هدف شاعر قرار گرفته است."

سال ۱۳۰۱...یا ۱۳۸۸... انگار هیچی اینجا عوض نمیشه...به قول دکتر شریعتی باید هزار سال دیگه بر این قوم نفرین شده بگذرد...

اي ديو سپيدِ پايْ در بند!
اي گنبدِ گيتي، اي دماوند!

از سيم به سر يكي كُلَهْ خود
ز آهن به ميان يكي كمربند

تا چشم ِ بشر نبندت روي
بنهفته به ابر چهر دلبند

تا وارَهي از دَم ستوران
وين مردم نحس ديو مانند

با شير سپهر بسته پيمان
با اختر سعد كرده پيوند

چون گشت زمين ز جور گردون
سرد و سيه و خموش و آوند،

بنواخت ز خشمْ بر فلك مشت
آن مشت تويي تو، اي دماوند!

تو مشت درشت روزگاري
از گردش قرنها پس افكند

اي مشت زمين! بر آسمان شو
بر ري بنواز ضربتي چند

ني ني تو نه مشت روزگاري
اي كوه نِيَم ز گفته خرسند

تو قلب فسرده زميني
از درد ورم نموده يك چند

تا درد و ورم فرو نشيند
كافور بر آن ضِماد كردند

شو منفجر اي دل زمانه!
وان آتش نهفته مپسند

خامش منشين سخن همي گوي
افسرده مباش خوش همي خند

پنهان مكن آتش درون را
زين سوخته جان شنو يكي پسند

اي مادر سر سپيد، بشنو
اين پند سياه بخت فرزند

بر كش ز سر اين سپيد مِعْجر
بنشين به يكي كبود اَوْرند

گر آتش دل نهفته داري
سوزد جانت، به جانت سوگند

بر ژرف دهانت سخت بندي
بربسته سپهر زال پُرفند

من بند دهانت برگشايم
ور بگشايند بندم از بند

از آتش دل برون فرستم
برقي كه بسوزد آن دهان بند

من اين كنم و بود كه آيد
نزديك تو اين عمل خوشايند

آزاد شوي و بر خروشي
مانند ديو جسته از بند

هرّاي تو افكند زلازل
از نيشابور تا نهاوند

وز برق تنوره‌ات بتابد
زالبرز اشعّه تا به الوند

بگْراي چو اژدهاي گرزه
بخروش چو شرزه شير ارغند

تركيبي ساز بي مُماثل
معجوني ساز بي‌همانند

از نار و سعير و گاز و گوگرد
از دود و حميم و صخره گند

از آتش آه خلق مظلوم
و از شعله كيفر خداوند

ابري بفرست بر سر ري
بارانْش زهول و بيم و آفند

بشكن در دوزخ و برون ريز
باد افره كفر كافري چند

زان گونه كه بر مدينه عاد
صر صر شرر عدم پراكند

چونان كه به شارسان «پمپي»1
ولكان2 اجل معلق افكند

بفكن ز پي اين اساس تزوير
بگسل ز هم اين نژاد و پيوند

بر كن ز بن اين بنا، كه بايد
از ريشه بناي ظلم بركند

زين بي‌خردان سفله بستان
داد دل مردم خردمند..

پانوشت‌ها:
1.پُمپي : از شهرهاي ايتاليا كه در 79 سال قبل از ميلاد در اثر آتشفشاني وزو خراب شد.
2.وُلكان به معني آتشفشان

پس نوشت:

هی فلانی.. زندگی شاید همین باشد...

zohrekhani — Wed, 02 Dec 2009 10:57:14 GMT

آرزوهايي که حرام شدند

جادوگري که روي درخت انجير زندگي ميکند

به لستر گفت: يه آرزو کن تا برآورده کنم

لستر هم با زرنگي آرزو کرد

دو تا آرزوي ديگر هم داشته باشد

بعد با هر کدام از اين سه آرزو

سه آرزوي ديگر آرزو کرد

آرزوهايش شد نه آرزو با سه آرزوي قبلي

بعد با هر کدام از اين دوازده آرزو

سه آرزوي ديگر خواست

که تعداد آرزوهايش رسيد به ۴۶ يا ۵۲ يا...

به هر حال از هر آرزويش استفاده کرد

براي خواستن يه آرزوي ديگر

تا وقتي که تعداد آرزوهايش رسيد به...

۵ ميليارد و هفت ميليون و ۱۸ هزار و ۳۴ آرزو

بعد آرزو هايش را پهن کرد روي زمين و شروع کرد به کف زدن و رقصيدن

جست و خيز کردن و آواز خواندن

و آرزو کردن براي داشتن آرزوهاي بيشتر

بيشتر و بيشتر

در حالي که ديگران ميخنديدند و گريه ميکردند

عشق مي ورزيدند و محبت ميکردند

لستر وسط آرزوهايش نشست

آنها را روي هم ريخت تا شد مثل يک تپه طلا

و نشست به شمردنشان تا ......

پير شد

و بعد يک شب او را پيدا کردند در حالي که مرده بود

و آرزوهايش دور و برش تلنبار شده بودند

آرزوهايش را شمردند

حتي يکي از آنها هم گم نشده بود

همشان نو بودند و برق ميزدند

بفرمائيد چند تا برداريد

به ياد لستر هم باشيد

که در دنياي سيب ها و بوسه ها و کفش ها

همه آرزوهايش را با خواستن آرزوهاي بيشتر حرام کرد !!

شعر از : شل سيلور استاين